Om klokslag 12 uur vertrok de wielerkaravaan onder ideale weersomstandigheden richting Duitsland. Het deelnemersveld van de 19e PWZ Zuidenveldtour bestond voornamelijk uit clubploegen, aangevuld met de sterke sponsorformaties van Metec en Cyclingteam Jo Piels. Met name de laatstgenoemde ploeg had een sterke afvaardiging naar Drenthe gestuurd en dat zou later tot uitdrukking komen in het koersverloop. 

Aan de kop van het langgerekte peloton begonnen al spoedig de eerste schermutselingen, echter zonder veel resultaat. Dat werd anders, toen zich na 25 km een kopgroep formeerde, die uit zes renners bestond: Bram Wegter (NWV Groningen), Berden de Vries (de Peddelaars), Bert Jan Lindeman (Jo Piels), Ivar Hartogs (Eemland), Bouke Kuiper (Koga) en Raymond Kreder (Westland/Trias). Het peloton vond het allemaal wel best, zodat dit groepje in rap tempo een flinke voorsprong opbouwde. Die voorsprong liep uiteindelijk op tot ruim 4 minuten. Voldoende om voorop te blijven zou je denken, maar de ervaring uit voorgaande edities van de Zuidenveldtour leert, dat zo’n ruime marge bepaald geen garantie is voor succes. Het glooiende parcours in Duitsland is namelijk zelden de scherprechter in deze koers, die pas echt begint wanneer de renners zijn teriggekeerd op “eigen” bodem.

Ook deze keer verliep de wedstrijd volgens dit scenario. Op de terugweg naar Nederland schroefde het peloton het tempo nog wat omhoog. Achterin was dat meteen te merken, want in een ommezien moesten zo’n 40 renners lossen. Door deze tempoverhoging moesten de koplopers beetje bij beetje iets van hun voorsprong inleveren en na 125 km kwam er een einde aan de lange vlucht, die maar liefst 100 km duurde.

Het spel kon dus opnieuw op de wagen. Vooraan vielen er gaatjes, die dan vervolgens weer gedicht werden. Snel achter elkaar vormde zich het ene kopgroepje na het andere. Maar telkens ook waren daar renners bij, die de benen stil hielden.

Toen er bij het ingaan van de plaatselijke omloop (15 km) nog steeds geen beslissing was gevallen, begonnen de volgers serieus rekening te houden met een massasprint.

Maar het was en bleef onrustig. Het zoveelste groepje kwam voorop, negen man sterk. Daarvan bleven er vier over, te weten Marco Bos (Jo Piels), Maarten de Jonge (Jo Piels), Alex de Lange (IJsselstreek) en Glenn Clermonts (de Kannibaal). Twee renners sloten aan en dat waren Bert Jan Lindeman (Jo Piels) en Jasper Lenferink (Metec). Dit zestal bleef binnen het schootsveld van het peleton, zodat er kansen waren om vanuit het peloton over te springen naar de kop. Dat lukte één renner: Peter Schulting. Hierdoor kwam de formatie van Jo Piels op rozen te zitten. Met vier man vooraan lag de kans om het af te maken voor het grijpen. Het was Peter Schulting die erop uit werd gestuurd. In de rug gedekt door drie ploegmaats soleerde hij naar de finish in Nieuw-Amsterdam en boekte daarmee voor het eerst in lange tijd weer eens succes. De 22-jarige HBO-student (facility management) is terug van weggeweest na een verloren wielerjaar 2009, waarin hij in februari in België is geopereerd aan zijn knie.

Rest nog een woord van respect en waardering aan het adres van Skil-renner Tom Veelers, die wij in een bocht zagen staan vlaggen, iets wat je van een profrenner niet direct zou verwachten. Hulde !

Hulde ook aan het adres van de organisatie, die terug kan kijken op een geslaagde en probleemloos verlopen wedstrijd.

Fred Haikens